woensdag 18 juni 2014

Azoren

Na ruim 1850 mijl en 9 dagen zeilen zijn we vrijdag aangekomen op de Azoren. Een gemiddelde van 203 mijl per dag (laagste was 179 mijl, hoogste 244 mijl). Het was een leuke, afwisselende oversteek. Ons wel en wee werd die 9 dagen vrijwel uitsluitend bepaald door de weercondities en weersvoorspelling. Geen dag was hetzelfde. Soms was het heerlijk rustig met (erg) weinig wind en een rustige zee; een enkele keer was het onstuimig met meer dan 35 knopen wind (8Bft) van achteren en hoge golven. Maar meestal hadden we tussen de 10 tot 20 knopen wind. Prima condities dus! 

hoog aan de wind in 8 kn wind: heerlijk zeilen!
27 kn wind, alleen op de fok
15 kn wind met weinig golven
Het laatste stuk zorgde voorde nodige adrenalinekicks: ruimwinds zeilen met 20-25 knopen wind, af en toe enorme lange surfs van de golven af en de boot die alle kanten opgesmeten werd door kruiszee├źn.


In die omstandigheden is het buiten een heksenketel, maar binnen is het nog erger. Maar alles went, en met oordoppen in hebben we uiteindelijk ook in die condities goed kunnen slapen.


Zo’n lange tijd op zee blijft een bijzonder iets. 9 dagen op je eigen, kleine eilandje, met nauwelijks tot geen contact met de buitenwereld. Schepen zie je bijna niet, alleen af en toe een condensspoor van een vliegtuig als bewijs dat er ook nog andere mensen op deze planeet leven. En, helaas, soms ook rotzooi die dat nog eens bevestigd. 9 dagen met z’n 2en op een kleine boot en toch ‘gescheiden van tafel en bed’ door het continue wachtlopen.  9 dagen geleefd worden door het weer. Als de condities slecht zijn betekent dat afzien in de kuip en blij zijn als je eindelijk afgelost (of beter ‘verlost’) wordt door de ander en lekker kunt gaan slapen. Als het lekker zeilweer is, heerlijk met een boek in de kuip of niets doen en gewoon genieten van de omgeving en van het zeilen.

Helaas gaf onze stuurautomaat er al na 3 dagen de brui aan. We hebben nog 2 stuurautomaten, maar helaas was degene die kapot ging de enige die nog enigszins met golven overweg kon. Dat betekende dus de rest van de oversteek regelmatig met de hand sturen.

kapotte stuurautomaat, dus regelmatig met de hand sturen
Tijdens de oversteek zagen we af en toe dolfijnen, maar dichter bij de Azoren waren ze er vaak.




Bij de Azoren hebben we ook een paar keer walvissen gezien. 2 zwommen met grote snelheid naast ons, zeer indrukwekkend! Helaas hebben we er ook eentje over het hoofd gezien, hij (of zij) lag waarschijnlijk aan het oppervlak te slapen. We waren toevallig beide aan dek toen we een dreun aan lij voelden. ‘Dat was wel een hele rare harde golf’. Toen we in ons zog keken zagen we een walvis wat dizzy rondtollen in een bruin/rode vlek. We begrijpen nog steeds niet goed wat er precies gebeurd is. De boot remde niet af. Waarschijnlijk zijn we met onze lijdrijver op hem ‘gestuiterd’. Maar zowel wij als de walvis mogen van erg veel geluk spreken, want als we hem met de hoofdromp, en dus met het zwaard (en mogelijk ook het roer), geraakt hadden dan was het voor beide partijen heel wat slechter afgelopen. Tijdens ons vorige rondje hebben we nauwelijks walvissen gezien, dit jaar zijn ze echt talrijk. We hoorden het ook van andere zeilers hier. Het wordt tijd dat ze een apparaatje uit gaan vinden dat slapende walvissen tijdig wekt als je op ramkoers met ze ligt…

We zijn nu in Horta op het eiland Faial.


Bijna alle zeilers die de Azoren aandoen stoppen hier en het is hier dan ook gezellig druk. En iedereen is weer op weg naar hun thuisland. Dat maakt de sfeer bijzonder. We ontmoeten ‘oude bekenden’ die we eerder tijdens onze reis ontmoet hebben en mensen die bijna hetzelfde rondje gedaan hebben als wij en die we toch niet eerder ontmoet hebben.

We liggen nu voor anker; mogelijk zie je ons op de webcam:

We blijven waarschijnlijk nog een paar dagen hier en willen nog graag een paar andere eilanden bezoeken. Ondertussen houden we het weer nauwlettend in de gaten, want zodra er een goed ‘weatherwindow’ is vertrekken we richting Ierland of Engeland.